Ik wilde als kind niet weten dat ik anders was

Paul is geboren met een eenkamerhart met een transpositie van de grote vaten. ‘De vaten zaten verkeerd om aan mijn hart “aangesloten”. Op mijn vierde ben ik daaraan geopereerd. Als kind, en ook daarna nog, heb ik veel in het ziekenhuis gelegen. Eigenlijk is er geen jaar voorbijgegaan zonder operatie of iets dergelijks.’

‘Ik heb het daar best moeilijk mee gehad, en nog trouwens. Niet zozeer met de ziekenhuisopnames op zich, maar met mijn hele situatie.’

Wat vond je vooral lastig?

‘Natuurlijk was ik me ervan bewust dat ik iets mankeerde, dat ik “anders” was. Maar daar wilde ik niet aan toegeven. Ik wilde het simpelweg niet weten. Eigenlijk zweeg ik het min of meer dood. Ik reageerde boos en kortaf en liep snel weg als het weer eens ter sprake kwam of wanneer er iets was voorgevallen. Bijvoorbeeld als ik op school met gym als laatste was gekozen. Of als de leraar zei: “Er zit gewoon niet meer in die jongen”. Dat doet pijn. Oké, ik ben sneller vermoeid en heb nooit de conditie gehad van een gezond iemand, maar ik doe wel altijd hard mijn best.’

Wilde je er ook niet met je zus over praten?

‘Mijn jongste zus Britt is zeven jaar jonger. Met haar had ik het eigenlijk nooit over mijn aandoening. Ik vond het zelf al moeilijk genoeg en tegelijkertijd wilde ik haar beschermen, haar het verdriet besparen. Voor Britt was het niet gemakkelijk als ik weer per ambulance werd afgevoerd en naar de operatiekamer werd gereden. En natuurlijk ging de aandacht van onze ouders op die momenten hoofdzakelijk naar mij uit, wat zij ook voelde... Maar Britt heeft daar gelukkig altijd begrip voor gehad.’

Heeft jouw hartafwijking de band met Britt versterkt?

‘Of onze band er sterker door is, weet ik niet. Wij weten niet beter dan dat ik een hartafwijking heb.

Maar onze relatie is wel heel sterk. We staan altijd voor elkaar klaar. Van even vlug de ander ophalen op het station tot gezellig samen sushi eten of de stad in. Kijk, ik kan en probeer alles, het gaat alleen niet met dezelfde mate en in hetzelfde tempo als bij een gezond iemand. Britt heeft dat altijd goed begrepen en zich altijd moeiteloos aangepast.’

Lees ook het verhaal van zus Britt.

Dit verhaal komt uit Vida, het lifestyle magazine van De Hart&Vaatgroep.

 

 

Deel via: